Behaviorisme

Het behaviorisme is een stroming binnen de filosofie, biologie en psychologie. Het richt zich vooral op de gedragsleer. Behavioristen zijn van mening dat in de wetenschapsuitoefening de objectiviteit centraal moet staan. Om in de psychologie objectief te kunnen werken moeten psychologen zich alleen maar richten op het waarneembare gedrag van mensen en dieren. Uitgangspunten van het behaviorisme: - Er bestaat een continuïteit tussen tussen het gedrag van dieren en mensen. - Er wordt uitgegaan van de veronderstelling dat mensen 'blanco' op de wereld komen. Dit betekent dat het gedrag van personen in de loop der jaren is geleerd. - Om gedrag te bestuderen mag het opgeknipt worden in kleine delen.

Het behaviorisme legt de nadruk op het "black-box" model: we moeten afgaan op het waarneembaar gedrag van mensen, omdat we interne processen niet kunnen meten. De nadruk ligt op het waarneembare gedrag en op de vraag hoe variaties in de omgeving leiden tot veranderingen in het gedrag. Een echte behaviorist denkt niet in termen van competenties: het gaat hem om de observeerbare gedragingen alleen.Behavioristen zien mensen als een soort machine die onderworpen is aan wetmatigheden. Met het onbewuste van de mens houden zij geen rekening.

Het behaviorisme staat bekend om de experimenten met dieren. In deze experimenten wordt dieren iets aangeleerd door conditioneren: leren door beloning en straf. Door goed gedrag te belonen en slecht gedrag te bestraffen, zal een dier op een gegeven moment uit zichzelf goed gedrag gaan vertonen. Als een hond elke keer dat hij een poot geeft een koekje krijgt, zal hij dit steeds vaker gaan doen, omdat hij weet dan hij dan beloond wordt. Bij mensen werkt het eigenlijk precies hetzelfde. Mensen ontwikkelen bepaalde gewoontes, die ontstaan door beloning en straf. Als je bestraft wordt, zal je hetgeen waarom je gestraft wordt minder snel nog een keer doen. Als je beloond wordt, zul je hetgeen waarom je beloond wordt juist vaker doen.

Deze theorie kan in het onderwijs goed gebruikt worden, en wordt ook al veel gebruikt. Leraren belonen goed gedrag en straffen slecht gedrag om de leerlingen te leren zich beter te gedragen. Voor kinderen is het fijn als ze weten wat wel en wat niet mag, en dat wordt op deze manier duidelijk.Een beloning hoeft niet per se iets tastbaars te zijn: postieve feedback, een glimlach of een schouderklopje werken ook heel goed. De straf hoef ook niet per se letterlijke straf te zijn, je kunt als leraar een leerling ook boos aankijken of een boze opmerking maken. Dit werkt overigens niet motiverend voor de leerlingen, terwijl belonen dat wel doet. Het is dus verstandig om straffen zoveel mogelijk te vermijden, en de leerlingen juist veel te belonen.

=**Burrhus Frederic Skinner**= Burrhus Frederic Skinner (Susquehanna, 20 maart 1904 - Cambridge (Massachusetts), 18 augustus 1990) was een invloedrijk psycholoog. Hij is bekend geworden als grondlegger van het behaviorisme en de daaruit voortkomende experimentele en toegepaste gedragsanalyse.

Na de middelbare school ging Skinner naar het Hamilton College in New York, waar hij in 1926 een graad in de Engelse literatuur haalde. Met het voornemen beroepsschrijver te worden bracht hij vervolgens een jaar door in New York, waar hij echter niet meer dan wat krantenartikelen wist te produceren. Gedesillusioneerd door zijn gebrek aan literair talent besloot Skinner in 1928 psychologie te gaan studeren aan de Universiteit van Harvard, waar hij in 1931 promoveerde. Hij verwierf aansluitend de prestigieuze Harvard Fellowship die hem in staat stelde om nog vijf jaar als onderzoeker bij Harvard te werken. Dit onderzoek resulteerde in 1938 in zijn eerste wetenschappelijke boek, 'The Behavior of Organisms'. Van 1936 tot 1948 was Skinner achtereenvolgens verbonden aan de Universiteit van Minnesota in Minneapolis en de aan de Universiteit van Indiana in Bloomington. In 1948 verwierf hij een vaste aanstelling als professor bij de Universiteit van Harvard, een functie die hij de rest van zijn carrière vervulde.

Skinner werd beïnvloed door John Watson, de grondlegger van het methodologisch behaviorisme. Methodologisch behavioristen zijn van mening dat alleen uitspraken die door waarneming bewezen kunnen worden zinvolle uitspraken zijn. Volgens Watson hoefde je om gedrag te verklaren niet naar gedachten en psychische processen van de mens te kijken, maar naar hun gedrag. Hij probeerde menselijk gedrag te verklaren door klassieke conditionering.

Later nam Skinner afstand van het methodologisch behaviorisme. Volgens hem kun je in wetenschappelijk onderzoek best een beroep doen op inwendige psychische processen van de mens, de waarneming hiervan moet alleen wel plaatsvinden onder de juiste omstandigheden. Hij vond dat inwendige psychische processen, net als uitwendig gedrag gezien moet worden als functioneel gedrag dat aan wetmatigheden gehoorzaamt. Ook dacht hij dat gedrag altijd een uiteindelijk product is van interactie tussen de geschiedenis van de mens (of dier) en de huidige omstandigheden waarin hij zich bevindt.

Bron: [|www.infonu.nl] [|www.wikipedia.nl] [] []